The Jester

Shigbakin sa Shokot si Shalala!

2011-02-14T00:39:00.000-08:00

Ito ang kagimbal–gimbal na pahayag sa isang social network ng isa sa mga nabiktima ni Shalala.

Anong phenomenon ang nagudyok sa kanya upang magbitaw ng ganito kasasakit na mga salita?

Sino ang pinariringgan niya?

Sino ang tunay na biktima?

Sino ang tunay na salarin?

At ano ang ibig sabihin ng salitang cocksucker?

May katrabaho kaming pinangalanan ng Shalala; hindi dahil sa kamukha niya ang maitim at matabang bading sa TV na naninira sa puri ni Kuya Germs, but because they share an inborn expertise that make them very much alike – matabil na dila.

For someone who is not gay (so he claims), not fat nor dark (even this is debatable), and doesn’t malign Kuya Germs, Shalala really has a certain degree of chutzpah. Isa siyang buhay na ebidensiya na may tenga ang lupa, at may pakpak ang balita.

Alam ni Shalala ang mga nagbabaga at pinakapinaguusapang mga intriga at kontrobersiya sa larangan ng school showbiz. Walang bahong hindi sisingaw, walang sikretong hindi mabubunyag, at walang sinumang ligtas sa talas ng kanyang mga mata, panting ng kanyang tenga, at talim ng kanyang dila. Ito ang mga killer weapons ni Shalala.

Itago natin sa pangalang Efbee ang taong nagpost sa FB ng kanyang pagkadismaya. Chinika kasi ni Shalala ang mga sexcapades ni Efbee na na–witness daw ng kanyang dalawang mata. Ang masaklap pa, hindi lang sa isa, o dalawa kun’di sa limang chizmosa niya ito ibinunyag. Nagsuper ispluk ang lola. At dahil may pakpak nga ang balita, nakarating kay Efbee ang pinaggagagawa nitong si Shalala.

Naaalala ko pa ang paghihinagpis rin ng isang kaibigan matapos siyang masampolan ng shenanigans ni Shalala. Ito kasing si Lenor (pseudonym), may karelasyong chorva na kapareho din niya ng kasarian. Eh hindi naman siya ganoon kagaling magtago ng sikreto. Hayun, nang malaman ni Shalala ang katotohanan, nagpupumiglas sa pagwawala ang kanyang dila at ipinagkalat sa buong sangkatauhan ang sikreto ni Lenor. Buong katapangang nanumpa si Lenor na kailanman ay hindi na niya ibabalik ang dating pagtingin kay Shalala (may nakaraan din kasi ang dalawa). “Fast is fast” sabi niya.

Sa panahon ngayon, usong–uso na nga talaga ang mga UZ (UZsero’t UZsera). Tingin ko, mahirap nang baguhin ang kaugaliang ito nating mga Pilipino.

Saan ka ba makakakita ng bansang kapag may disgrasya sa kalsada ay napupuno ng madla ang paligid; hindi upang tumulong sa mga biktima kun’di upang maghanap ng mga kagamitang pwedeng madekwat at makiusyoso kung sino ang may kasalanan sa aksidente? Dito lang ‘yan.

Saan ka nakakita ng bansang kahit may impending doom ay present ang mga madla? Sa gitna ng patayan, sa gitna ng giyera, pagkatapos ma–detonate ang isang bomba, o kahit sa gitna pa ng isang delikadong hostage crisis. Dito lang ‘yan – only in the Philippines.

Malayo pa sigurong maipasa ang isang batas na naglalayong patawan ng mabigat na kaparusahan ang mga taong chismoso, dahil kung lahat ng chismoso ay ipakukulong, malamang hindi magkakasya ang lahat ng mga piitan sa Pinas para sa kanila.

Kung matitikman ni Shalala ang bangis ng paghihiganti ng mga nabiktima niya, marahil ay bugbog ang aabutin niya. Maibibitin siya ng patiwarik sa isang puno ng saging habang pinapalapa sa mga asong ulol ang kanyang pagmumukha. Tatalian siguro ng barbed wire ang kanyang dila at ituturnilyo ang kanyang bunganga upang kailanman ay hindi na bumuka. Kakalbuhin marahil siya ng mga inisyu niya at gigilitan siya sa leeg ng two hundred million times gamit ang blade na kinakalawang na.

Sa ngayon ay wala pa namang may kayang gawin ito sa kanya. Ang magagawa lamang natin kay Shalala at sa mga katulad niya ay ang shokotin (takutin) sila at pagshabihan.

I guess, hindi lang din natin naiintindihan ang side niya. Katulad naman din kasi niya tayong makasalanan. Sabi nga sa Bibliya, “Let him without sin cast the first stone.”

Isa lang ang samo’t dalangin ng kanyang mga kinawawa – ang minsa’y tumahimik naman ang makapangyarihang si Shalala.

Masamang PangiTAEn

2011-01-14T04:30:00.000-08:00

Mabait ang katrabaho kong si Jim (‘di tunay na pangalan), malusog siya (actually mataba), matalino (ngunit ‘di naman gaano), at higit sa lahat, kalbo (malago na din siguro ang buhok niya ngayon). Sa unang tingin talaga ay mapagkakamalan mo siyang Mojacko. Marahil ay tawag lang ng kalikasan ang pagkakakilala namin. Hindi kaibigan ang turingan naming sa isa’t isa. Nag–uusap nga lang kami kung may dapat pag–usapan. Casual workmates lang kumbaga. Hindi ko nga siya pinapansin noong bago pa lang siya sa trabaho eh. Kakaiba kasi ang intensity ng dating niya. Sa aming lahat doon, siya lang ang may Sony VAIO laptop (second hand) na sobrang kinaiinggitan ko. Akala ko talaga noong una mayabang siya. Hindi ko in–expect na may mga bagay bagay din palang pagkakasunduan naming dalawa.

Routine lang naman ang mga pang–araw araw na gawain namin bilang instructors. Pagkagaling namin sa mga classroom upang maglecture ay may kanya–kanyang buhay na kami. Sa ilang buwan naming magkaschedule ni Jim, memorize ko na yata ang mga ritwal niya sa maghapon. Pagkadating niya sa faculty room ay hihila na siya ng isang upuan, mauupo sa isang dulo ng mahabang mesa, at haharap na sa kanyang lecheng Sony VAIO laptop (nakakainggit talaga) upang maglaro ng Starcraft II o kaya nama’y manood ng Family Guy. Minsan, magdadownload lang siya ng mga piniratang pelikula sa internet, o ‘di naman kaya’y makikipag–cybersex sa mga dayuhang Amerikano na naghahanap ng panandaliang libangan (imbento na itong huli).

Nagipit siya sa pera isang araw, kung kaya’t isinangla ni Jim ang kanyang Sony VAIO laptop. Parang nagkaroon siya ng withdrawal symptoms sa pagkawala ng isa sa mga pinakaimportanteng leche sa buhay niya na siyang source ng kanyang addiction. Malungkot siya noon, kung kaya’t hinikayat ko na lamang siyang maki–join sa isang masinsinang usapan. Noong hapong iyon, marami akong natutunan tungkol sa kanya. Hindi ko na din maalala kung papaano niya naisingit sa topics ng aming discussion ang tungkol sa iba’t ibang uri ng tae.

Ayon kay Jim, marami daw klase ng tae sa mundo. Magkakaiba ang hugis at kulay ng bawat isa. Magkakaiba ang amoy, magkakaiba ang itsura. Natanong ko tuloy ang aking sarili, iba’t iba din kaya ang lasa ng mga ito?

May differences din daw sa density ng mga ebak. Mayroon yung mabigat ang timbang (overweight ba). Ito yung kapag bumagsak na sa inidoro, sa sobrang bigat ay deretso na ito sa kaloob–looban. Magugulat ka na lang kasi hindi mo na ito makikita. Parang magic di’ba? Magtataka ka tuloy kung may nilabas ka ba talaga o wala. May tae ding magaan lang. Yung parang bapor na lulutang–lutang lang sa tubig. Minsan nga, napakahirap nilang i–flush. Maraming energy pa ang masasayang mapalubog mo lang sila sa kaila–ilaliman.

Nag–enjoy ako ng husto sa mini conference naming dalawa ni Jim. Sa kauna – unahang pagkakataon, nagsalubong ang lebel ng aming kawirdohan. Hindi ko inakala na ganoon pala siya kagaang kausap.

Marami din daw paraan ng pag–tae ayon sa kanya. Sa mga hayop, pasosyal kung umupo ang aso. Pero pagkatapos nitong magbawas, at nagugutom pa ito, kakainin din nito ulit ang inilabas niya. Isa itong buhay na example ng motto na reduce, reuse, and recycle. Mainam din silang tawaging “cleaners” ng ebaks ng mga bata. Siguradong simot ‘yon sa kanila. Maarte nga din yung tae ng pusa eh, kung pagmamasdan mo, para siyang may supot. Yung sa butiki nga, ‘di ba? May puting portion pa, sabi nila tissue daw ‘yon na pinang–wipe, aba bongga!

May mga taeng edible – looking din. Habang parang raisins ang tae ng kambing, mala–birthday cake naman ang tae ng kalabaw na mas malaki pa yata kaysa sa pagmumukha ni __________ (ilagay ang pangalan ng taong kinaiinisan). Naaalala ko tuloy ang mga araw na pinamumulot ako ng natuyong tae ng kalabaw ng aking mahal na lola upang gawing pataba sa lupa… But that’s another story!

Masarap mag–deposit kapag medyo sosyal ang kubeta ninyo. Lalo na kapag well–lighted at scented pa. Yung mga pang–mayaman na may electric outlet pa sa loob, pwede kang magcharge ng cellphone habang nagpapatugtog ng paborito mong musika. May mga banyo ngang pwede ka pang kumain sa loob sa sobrang linis eh, yung sa luwang ay pwede mo na siyang tirahan. Nakasubok na din naman ako ng banyong pang–mahirap. Doon ‘yon sa kung saan ako ipinanganak. Nakabaon sa lupa yung inidorong gawa sa semento, tapos kapag ifluflush ay bubuhusan mo na lang ng isang timbang tubig. Pero dahan dahan lang para hindi ito mag–overflow.

Kung may isang taeng kinaiinisan si Jim, ito yung kapag nahulog sa inidoro, ay magdudulot ito ng splashing of water na bumabalik sa puwet nya. Masamang tae kung tawagin ito ni Jim. Para bang gumaganti pa ito sa kanya.

Ang rewarding daw sa pagtae ay yung sobrang dami na matutuyuan sa tubig ang inidoro. Sabi ni Jim, ang gawain daw niya ay ang ipunin ang kanyang ebaks, saka niya tititigan ng matagal, tatantyahin kung mga ilang kilo ng timbang niya ang nabawas sa kanya, at saka minsanang ifluflush. Wow, big relief ito kanino man.

Naiinggit ako sa mga taong mabilis tumae. Yung tipong kauupo pa lang sa inidoro, wala pang tatlumpong segundo ay tapos na sila. Mabilis pa ata kumpara sa pagbibilang ng sampu ng isang batang taya sa larong tagutaguan. Ako kasi, matagal talaga sa banyo. Sinisiguro munang evacuated ang lahat para at least, magaan sa pakiramdam.

Nagshare din ako kay Jim ng mga experience ko tungkol sa topic namin. Noong bata kasi ako, pwede akong tumae kahit saan ko na lang gusto. Minsan sa tabing ilog para diretso na ang hugas, minsan sa gitna ng bukid na taniman ng mais at gagamit na lang ng dahon na panglinis. Hindi ko pa naman nasubukan sa gitna ng kalsada, pero sa likod – bahay ng aming kapitbahay (bakanteng lote iyon), natry ko na.

Tumagal lang ng mga ilang minuto ang usapan namin ni Jim ngunit doon ko nakilala ang simplisidad ng kanyang pamumuhay. Hindi ko inasahan na isa na rin pala ito sa mga huling pag–uusap namin. Pagkatapos ng mga ilang araw, natanggal si Jim sa trabaho ng biglaan dahil sa isang mabigat kasalanan. Isang pangyayaring hindi niya napaghandaan. Para siyang taeng ibinasura, kinain ng aso, isinuka, at muling kinain para lang maitae ulit. Isa siyang durog na tae na hindi makaganti sa mabahong puwet na nagtakwil sa kanya.
Walang nagawa si Jim kun’di ang tanggapin ang kanyang kapalaran. Alam kong isa siyang mabuting tao, katrabaho, at kaibigan. Hindi man siya nabigyan ng pangalawang pagkakataon, alam kong may maganda pa ring patutunguhan ang lahat para sa kanya. Sabi nga sa pelikulang Finding Nemo, “All drains lead to the ocean.”

Unang Labas

2011-01-11T00:12:00.000-08:00

Kagaya ng karamihan sa mga dyaryo, magasin, komiks, at iba pang babasahin na nagsisimula sa larangan ng paglimbag, ito ang "Unang Labas" ng una kong blogsite. Libre ang magbasa, maaliw sa binabasa, magalit sa binasang hindi nagustuhan, mainsulto at masaktan sa katotohanan, magbigay ng komento, maging follower, sumagot sa mga survey, at higit sa lahat, libre ang mangarap.

Ako si Jester. Ipinanganak sa isang bahay kubo sa isang compound sa aming bayan; nananalig sa iisang Diyos na makapangyarihan; gumagawa ng mga makamundong kasalanan.

This is my life. This is my story. This is my life story. This is me.